سابقه و هدف: دامداری به عنوان یکی از ارکان اصلی معیشت به ویژه در میان عشایر و روستاییان، نقش مهمی در تأمین نیازهای اقتصادی و غذایی جوامع دارد و اغلب به مراتع و علوفه آن ها متکی است. اما، مسئله توالی شغلی و نسلی یکی از چالش های بزرگ است که تهدیدی جدی برای پایداری این صنعت به شمار می رود. هدف این تحقیق بررسی علل توالی نسلی و ارزیابی رضایت شغلی دامداران است تا راهکارهای موثری برای ادامه فعالیت های دامداری و حفظ این صنعت ارزشمند ارائه دهد و نقش مهمی در توسعه پایدار ایفا کند. مواد و روش­ها: این تحقیق از نوع تحقیقات توصیفی است که در شهرستان خواف، استان خراسان رضوی صورت گرفت. جهت رسیدن به اهداف پژوهش از پرسشنامه ای محقق ساخته استفاده شد. روایی پرسشنامه توسط متخصصین و کارشناسان تایید شد. پایایی ابزار پژوهش با استفاده از آزمون آلفای کرونباخ 80/0 محاسبه شد. در مرحله دوم جهت تکمیل پرسشنامه ها  از روش نمونه برداری خوشه ای استفاده شد. نه سامان عرفی به صورت پراکنده از بین 52 سامان عرفی انتخاب و پرسشنامه ها به صورت تصادفی بین اعضای سامان­های عرفی تکمیل شد. تعداد پرسشنامه لازم با استفاده از فرمول کوکران 52 عدد تعیین شد. داده ها در محیط نرم افزار SPSS نسخه27 با استفاده از آزمون های توصیفی فراوانی درصدی تجزیه و تحلیل شد. نتایج: نتایج تحقیق حاضر نشان داد، دامداران منطقه اغلب دارای تحصیلات ابتدایی (6/21 درصد) هستند که بیشتر آن­ها (1/43 درصد)، بین 30 تا 40 سال سابقه دامداری دارند. نتایج نشان داد که شغل دامداری در خصوص 100 دامداران از والدین به ارث رسیده است. نتایج نشان داد رغبت فرزندان بهره برداران برای ادامه دادن حرفه دامداری متوسط تا زیاد است به طوریکه از دیدگاه 4/29 جامعه آماری این رغبت متوسط بوده و از دیدگاه 9/54 درصد جامعه آماری این رغبت بالا است. از دیدگاه بهره برداران برنامه های آموزشی-ترویجی ارگان های مربوطه به طور تقریبی ضعیف است. امّا تمایل بهره برداران برای انتقال تجارب خود زیاد است. بررسی شاخص های رضایت شغلی بهره برداران منطقه خواف نشان داد به طور تقریبی رضایت شغلی در این منطقه در سطح متوسط قرار دارد. ­1/45 درصد از جامعه آماری نگاه مثبت به شغل دامداری داشتند و 1/45 درصد دامداران از جایگاه اجتماعی شغل دامداری راضی بودند. نتایج نشان داد که بین ارثی بودن شغل دامداری و تمایل به انتقال تجربیات به فرزندان رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد (433/0)، به طوری که هرچه دامداری بیشتر ارثی باشد، تمایل به انتقال تجربیات نیز افزایش می یابد. همچنین، دیدگاه مثبت جامعه نسبت به دامداری بر تمایل دامداران به انتقال تجربیات تأثیر دارد و این رابطه نیز معنی دار است (507/0). در مجموع، ارثی بودن و دیدگاه جامعه نقش مهمی در تداوم انتقال تجربیات در حوزه دامداری دارند. نتیجه ­گیری: به طور کلی می­توان نتیجه گرفت که با وجود اینکه رغبت فرزندان به ادامه شغل دامداری متوسط تا زیاد است ولی نبود امکانات مناسب و همچنین مسائل اقتصادی شغل دامداری از دلایل مهم عدم ادامه دامداری است. لذا برنامه ریزی ها توسط مراکز ذیربط باید در راستای تأمین امکانات پایه رفاهی و همچنین بهبود امنیت شغلی و درآمدی این قشر باشد. برگزاری برنامه های آموزشی و ترویجی برای جوانان و تشویق نیروهای جوان برای ادامه دامداری می تواند راهکاری دیگر برای بهبود وضعیت توالی نسلی تلقی شود.

«برنامه ریزی کاربری اراضی شهری» در واقع مجموعه فعالیت هایی است که محیط انسانی را مطابق خواسته ها و نیازهای جامعه شهری سامان می بخشد و  این مقوله هسته اصلی برنامه ریزی شهری را تشکیل می دهد.امروزه در اثر شهرنشینی بدون برنامه نابسامانی هایی در ویژگی های کاربری زمین در شهرها به وجود آمده است، جهت ارتقا کیفی شهرنشینی، ساماندهی کاربری اراضی شهرها از اهمیت بالایی برخوردار می باشد و شهر خواف هم یکی از شهرهایی است که نابسامانی در کاربری زمین این شهر موجب عدم آسایش شهروندان شده است این نابسامانی ها شامل: کمبود امکانات و خدمات، عملکرد نامناسب خدمات، پراکنش غیر اصولی خدمات در سطح شهر می باشد. در پی چنین مشکلاتی مقاله حاضر با هدف سامان دهی به کل فضای شهر و به منظور اعتلای کیفیت زندگی شهری تدوین شده است.در این مقاله مشکلات و نارسایی های تک تک کاربری ها بطور کمی و کیفی مورد بررسی قرار گرفته است و با توجه به شرایط جغرافیایی، اقتصادی و کالبدی شهر و با توجه به مباحث توسعه پایدار و با دیدی انتقادی به بحث سرانه ها و استانداردهای رایج در شهرسازی و با رویکردی جغرافیایی و بهره گیری از سیستم اطلاعات جغرافیاییGIS  به تجزیه و تحلیل کاربری ها پرداخته شده است. نتایج بررسی های انجام شده  بصورت ارایه وضع مطلوب برای هر یک از کاربری ها و همچنین پیشنهادها و رهنمودهای کلی تدوین گردید.در پایان این نتیجه حاصل گردید که استناد به رقم سرانه و استاندارد مشکلات شهروندان را مرتفع نمی کند بلکه آنچه می تواند در مرتفع کردن مشکلات موثر باشد، تنوع کاربری ها،کیفیت عملکردی کاربری ها، دسترسی و توزیع مناسب خدمات شهری می باشد.

اقلیم به عنوان عاملی تاثیرگذار در آسایش انسانی، همواره موردتوجه و ساختمان ها و بافت شهری عمدتا همساز با آن بنا می شده اند. کوشش معماران سنتی نیز در آفرینش فضایی بوده است که با توجه به شرایط دوران خود، بتواند آسایش کالبدی انسان را به همراه داشته باشد. بنابراین چنین فرضیه ای مطرح می شود که چه بسا اقلیم بیشتر از آنچه تصور می شود، در شکل گیری معماری بنا، نقش دارد. با توجه به اینکه رمزگشایی پایداری معماری بومی از گذشته تا به امروز، همواره از موضوعات موردتوجه محققان بوده است و به منظور سنجش فرضیه مذکور، این پژوهش سعی دارد ردپای تاثیرگذاری اقلیم را در مدرسه غیاثیه خرگرد در خراسان جستجو کند. مدرسه غیاثیه یادگاری از دوران تیموری و بنایی جاودان، واقع در روستای خرگرد از توابع شهرستان خواف محسوب می گردد. منطقه ای که از لحاظ اقلیمی دارای آب و هوای کویری با تابستان های گرم و زمستان های سرد و نسبتا خشک می باشد. با اذعان به شرایط سخت این حوزه اقلیمی، به نظر می رسد تنها راه مقابله با آن، برای دستیابی به رفاه و آسایش کاربران مدرسه، توجه ویژه به خصوصیات آب و هوایی منطقه است. بر این اساس، هدف از پژوهش حاضر پاسخ به این پرسش است که اقلیم در شکل گیری کالبدی و سازماندهی فضاهای مدرسه غیاثیه به چه میزان نقش داشته است؟ و آیا این تاثیرپذیری را می توان عاملی برای جاودانگی این مدرسه برشمرد؟ این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و ابزار گردآوری اطلاعات کتابخانه ای و به ویژه مشاهده میدانی، به بررسی و تحلیل معماری بنای موردمطالعه بر مبنای شاخصه های اقلیم می پردازد. نتایج این بررسی نشان می دهد که این شاخصه ها در اکثر مواقع، تنها عامل مهم شکل گیری کالبد و فضا بوده و در برخی موارد نیز تاثیر بسزایی داشته است. در واقع معمار بنا با توجه به ویژگی های اقلیمی منطقه، راهکارهای معماری هوشمندانه ای ارایه داده است تا آسایش حرارتی ساکنان را فراهم آورد.

آمفیبول های ناحیه سنگان خواف در دو گروه سنگی گرانیتوئیدها و اسکارن ها به وجود آمده اند. بر اساس رده بندی جدید و با توجه به فرمول عمومی آمفیبول ها AB2C5T8O22(OH)2، آمفیبول در سنگهای گرانیتوئیدی با مشخصات Si=6.87-7.75، CaB>1.5، (Na+K)A>0.5، Ti<0.5، هورنبلند از نوع فروادنیت (ferroedenite) می باشد. آمفیبول های موجود در اسکارن ها، بیشتر در آمفیبول اسکارن ها و گارنت پیروکسن اسکارن ها در مرحله پسروندگی تکامل اسکارن ها بوجود آمده اند. آمفیبول های با دمای بالا، غنی از Al و با دماهای پایین، فقیر از Al هستند. آمفیبول های موجود در اسکارن ها به دو دسته تقسیم می شوند: (الف) هاستینگزیت (hastingsite) با مشخصات Si=5.99-6.08، CaB>1.5، (Na+K)A>0.5، Ca<0.5، Al<Fe+3 و (ب) فرواکتینولیت (ferroactinolite) با مشخصات Si=7.61-7.90، CaB>1.5، (Na+K)A<0.5، CaA<0.5. آمفیبول نوع الف غنی از Al و نوع (ب) فقیر از آن است.

بررسی علل ماندگاری و پایداری شهرهای قدیم در فرآیند رویدادها و حوادث طبیعی و اجتماعی در سه دوره «ایرانشهری»، «اسلامی» و «جدید» مساله اصلی این پژوهش است. برای پاسخ به این مساله فرضیه هایی معین طرح شده اند و از رویکردهای نظری رایج در جامعه شناسی شهر استفاده شده است. نظریه ساختی – موقعیتی «هوفر» و نظریه ارزش های تمدنی «بمات» در تعریف شهر مورد توجه بوده اند. از رویکرد «شیوه های تولید آسیایی»، نظریه مذهبی «دوکولانژ» و نظریه مکان مرکزی «کریستالر» برای تبیین واقعیت استفاده شده است. در روش تحقیق در یک بررسی طولی به اسناد و آثار تاریخی مراجعه شده است و علاوه بر مشاهدات مستقیم نگارنده، و عنایت به رویکردهای تئوریک، تحلیل ثانویه گزارش های معتبر در عرصه ملی و بین المللی دستمایه این کار بوده اند. تلاش شده است که ارزش ها و کارکردهای تمدنی سه دوره مذکور در رشد و شکوفایی شهرهای قدیم و بازآفرینی آنها در عرصه جدید مورد ارزیابی قرار گیرد. علاوه بر آن این پژوهش به باز تولید اطلاعات منحصر به فردی درباره چند شهر باستانی و زنده شرق ایران همچون «زوزن»، «سلومک»، «سنگان» و «خرگرد» می پردازد که تاکنون مطالب بسیار اندکی درباره برخی از ابنیه تاریخی آنها منتشر شده است. در نهایت این تحقیق حاکی از آن است که با رفع انسداد و موانع تاریخی و بین المللی و اشاعه ارزش های توسعه تمدن غربی، شهرهای جدید بر مدار همان شهرهای قدیم بنیانگذاری شده اند و با فراهم آمدن زیرساخت های جدید چشم انداز توسعه درخشانی برای آنها تصور می شود.